ظهورات آن‌هاست - جدا مىسازد و در عالم ديگر هم از تبعات آن‌ها خلاصى مىدهد . از آن جا كه خلاصى از آتش هواها و تعلّقات و غفلت‌ها ، با بستگى به عالم عنصرى براى هر كس ممكن نيست ، در بيان بخش فوق امام - عليه‌السّلام - ، امكان نجات از آن‌ها را با تكيه بر قدرت الهى قابل تحقق دانسته و فرموده : « إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ » كنايه از اين كه تنها تويى كه بر يارى بندگانت در اين امر قادر مىباشى و به اين بيان نيز اكتفا نشده و در ادامه مىفرمايد : « وَ هُوَ عَلَيْكَ نَزْرٌ ، وَ عِنْدَكَ حَقِيرٌ يَسِيرٌ » و باز به اين نيز بسنده نشده و در ادامه دست توسّل به رحمت رحيميّه و رحمانيّه و محمّد و آل محمد - عليهم‌السّلام - زده است . غرض از ذكر تمام هيجده اثرى كه تقاضا شده از عمل صالح مقبول گرفته شود ، توجّه دادن خوانندگان عزيز است به آثار عمل صالح مقبول و نتايج معنوى آن تا شايد علاوه بر كوشش در خواستن آن‌ها از حق سبحانه ، به نتايج آن‌ها نيز نايل گردند و نزد خداوند متعال در دو جهان سربلند باشند ، ان شاءاللَّه تعالى . در واقع ، دعاى گذشته دعوت بندگان الهى است به منزلت‌هاى والاى انسانيت و مقام مخلصيّت كه غرض غايى الهى از خلقت بدان حاصل مىشود . توجه به حضرت حق ؛ علت ذكر نام‌ها و صفات حق تعالى در ادعيه مخفى نماند در بيشتر دعاهاى وارده از معصومين - عليهم‌السّلام - به خصوص دعاهاى ماه رمضان در ابتدا و اواسط و انتهاى آن‌ها ، خوانندگان را به منزلت‌هاى الهى و نام‌ها و صفات و كمالات او توجّه مىدهند و سپس به ذكر حوايج پرداخته مىشود . بعيد نيست علّت آن باشد كه چون بسيارى از خوانندگان در اثر غفلت از پروردگار ، به خويش و اسباب و مسببّات به نظر استقلال مىنگرند ، با اين بيانات ، خداوند متعال را به يادآورند تا از وابستگى به غير او سبحانه جدايى گيرند و بدانند همه كاره و همه چيز در عالم خداست و بس و مظاهر و افعال و كمالات او ، همگى به حق سبحانه وابسته است . اين